اما و اگرهای بازی های آنلاین

شهاب کشاورز بازی‌ساز و طراح بازی‌های رایانه ای، مدیر سابق انستیتو ملّی بازی سازی ایران.
وی سال‌هاست که به‌طور جدی در حوزه‌ بازی‌های کامپیوتری فعالیت می‌کند و از افراد شناخته شده ی این حوزه در ایران است.
می توانید از طریق Shahab.ke@gmail.com با شهاب کشاورز و تیمشان در ارتباط باشید.

امروزه بازی‌های آنلاین فراگیری گسترده‌ای پیدا کرده‌اند و تقریبا اکثر افرادی که به‌طور مداوم بازی‌های ویدیویی را انجام می‌دهند ترجیح می‌دهند تا به‌صورت آنلاین به‌بازی بپردازند. این مساله بسیار طبیعی است. لذت بازی کردن با سایر آدم‌ها بیشتر از مبارزه با کامپیوترها و هوش‌مصنوعی است. به‌این ترتیب امروزه بازی‌های آنلاین به‌راحتی قابلیت تبدیل شدن به‌دنیاهای مجازی‌ و نوعی از شبکه‌های اجتماعی‌ را دارند که در آن افراد ضمن تفریح در تعامل با یکدیگر قرار می‌گیرند. با توجه به‌گرایش فراوان کودکان و نوجوانان به‌این بازی‌ها لازم است والدین آگاهی خود را از این تفریحات افزایش دهند و به‌یاد داشته باشند که دقیقا در زمانی که فرزند آنها در اتاق مشغول و در ظاهر به‌تنهایی مشغول بازی است عملا در تعامل با هزاران نفر قرار دارد. در این شرایط علاوه برنظارت بر محتوی خود بازی، نظارت بر گروه دوستان در این بازی‌ها نیز لازم است. شاید بازی‌ محتوی نامناسبی نداشته باشد و حتی محصول مفیدی هم باشد اما در تعامل قرار گرفتن فرد با دیگران در بازی می‌تواند وی را در معرض مخاطراتی قرار دهد. بازی‌های آنلاین یکی از سیاست‌های زیر را برای نحوه ارتباط بازیکن‌ها درنظر می‌گیرند:

هیچ امکان ارتباطی میان بازیکنان به‌وجود نمی‌آورند. آنها تنها می‌توانند با یکدیگر بازی کنند. امروزه بازی‌های کمی از این سیاست استفاده می‌کنند و بیشتر هم بازی‌های موبایلی بسیار ساده به‌این شکل هستند. بدیهی است که چنین بازی‌هایی خطری را از لحاظ تعاملات متوجه بازیکن‌ها نمی‌کنند.

بازیکن‌ها ارتباط بسیار محدود و از پیش تعریف شده‌ای دارند. مثلا می‌توانند از میان فهرستی از پیام‌های مرتبط با بازی یکی را انتخاب و ارسال کنند و به‌این ترتیب خودشان قادر به‌نوشتن پیام نیستند. فهرست پیام‌ها هم بیشتر مواردی را شامل می‌شود که مربوط به‌خود بازی است، مثل کری‌خوانی ها و ونظایرشان. این بازی‌ها نیز خطر ارتباطی کمی را متوجه بازیکن‌ها می‌کنند.

برخی از بازی‌ها امکان ارتباط به‌صورت متنی را فراهم می‌کنند. در این بازی‌ها، بازیکنان با تایپ کردن می‌توانند پیام‌هایی را به‌یکدیگر منتقل کنند. به‌این ترتیب امکان مخاطراتی وجود خواهد داشت.

بازی‌های بزرگ این امکان را می‌دهند که بازیکنان در هنگام بازی بتوانند به‌طور مداوم با یکدیگر ارتباط صوتی داشته باشند. این بازی‌ها باید بسیار مورد مراقبت و توجه قرار بگیرند.

برای اینکه از در معرض خطر قرار گرفتن فرزندان در بازی‌های آنلاین جلوگیری کنید به‌این موارد توجه نمایید:

ابتدا همانند هر بازی ویدیویی نسبت به‌خود بازی،‌ سبک آن، داستان و محتوی آن اطلاعات به‌دست آورید. اینترنت منبع بسیار مناسبی برای این کار است که به‌سادگی می‌توانید از آن استفاده کنید. حتی می‌توانید در اینترنت به‌تماشای فیلم‌هایی بنشینید که افراد از نحوه بازی کردن خود منتشر کرده ‌اند. این فیلم‌ها به خوبی می‌توانند روند و فضای بازی را به‌تصویر بکشد.

در صورت امکان سعی کنید ساعاتی را در کنار فرزندتان به‌بازی بپردازید یا هنگامی که بازی می‌کند در کنارش باشید. این کار علاوه بر ایجاد ارتباط بهتر بین شما و فرزندتان و خوشحال کردن او، باعث می‌شود تا بتوانید از نزدیک تعاملات وی را مشاهده کنید. این کار شبیه زمانی است که با وی به‌مهمانی دوستانش می‌روید.

بازی‌ها و پلتفرم‌های بازی آنلاین فهرست‌هایی تحت نام دوستان دارند. با استفاده از این فهرست‌ها می‌توانید تا حدودی متوجه شوید فرزندتان با کدام دوستان واقعیش بازی می‌کند و کدام افراد، دوستان دنیای مجازی اش هستند که از نزدیک آنها را نمی‌شناسید.

تمامی پلتفرم‌های بازی آنلاین به‌طور استاندارد بخشی به‌عنوان کنترل والدین دارند. استفاده از این بخش را فرا بگیرید.

سعی کنید ساعات بازی‌های آنلاین را به‌شکلی تنظیم نمایید که خودتان در خانه حضور داشته باشید.

به‌آنها بیاموزید که در پروفایل‌هایشان در بازی‌ها یا هرشبکه اجتماعی، نشانی، شماره تلفن یا سایر چیزهایی که بتواند آنها را در معرض خطر قراردهد را درج نکنند.

فرزندانتان را نسبت به‌تهدیدهای بالقوه‌ای که در این فضاها می‌تواند برایشان وجود داشته باشد آموزش دهید.