اهمیت برقراری ارتباط کلامی با فرزندان

سوال بسیاری از والدینی که فرزند کوچک تر از ۴ سال دارند این است که فرزندانشان در چه زمانی می توانند صحبت کنند؟
این سوال بیش از اینکه اهمیت برقراری ارتباط کلامی با فرزندان را نشان دهد، به یک نگرانی جدی در والدین مربوط است. نگرانی از میزان هوش یا توانائی های فرزندشان.
بسیاری از مادران و پدران نیز شروع به مقایسه ی دلبندشان با سایر بچه ها می کنند. به عنوان مثال می پرسند: پسر فلانی یا دختر خواهرت کی شروع به حرف زدن کرد؟ و در پاسخ وقتی می شنوند که فلان کودک فامیل، یا بهمان کودک همسایه در ۱۸ ماهگی حرف می زد دلواپس می شوند و سراسیمه به سراغ متخصص می روند که آی، فرزندم حتما مشکلی دارد که هنوز حرف نمی زند.
چنین والدینی حتما باید بدانند که منظور از صحبت کردن چیست؟
تولید صوت گفتار یعنی ادای روش واج ها (یعنی هر یک از اصوات) که در ترکیب با هم کلمات گویشی را ایجاد می کنند. ادای صحیح اصوات گفتار هم به سیستم آواسازی اصوات گفتار و هم به توانایی هماهنگ کردن حرکات عضلات تلکمی (مانند فک، زبان و لب ها) با تنفس و آواگری برای صحبت کردن نیاز دارد. کودکان مبتلا به مشکلات تولید گفتار ممکن است به درجات مختلفی دچار نقصان سیستم آواسازی لازم در تولید اصوات گفتار یا توانایی کافی هماهنگی حرکتی لازم در تولید کلمات باشند. اختلال صوت گفتار اختلالی ناهمگن است و سازو کارهای متفاوتی زیر ساخت های آن را تشکیل می دهند مانند اختلال آواشناختی یا اختلال تلفظ. اختلال صوت گفتار وقتی قابل تشخیص است که تولید اصوات گفتارها با آنچه مورد انتظار سن کودک است مطابقت ندارد و به دلیل اختلالات جسمی، ساختاری، عصبی یا شنوایی ایجاد نشده است. گفتار کودکانی که رشد طبیعی دارند باید در سن ۴ سالگی قابل فهم و واضح باشد این در حالی است که در سن ۲ سالگی گفتار ۵۰% آنها غیرقابل فهم است.